मी...

निळ्या निळ्या समुद्राची
निळसर गहराई मी...
बेफानपणे वाहणारा
बंधरहित वारा मी...
चम् चम् चमकणारा
शीतल चन्द्रमाँ मी...
स्वत:भोवती गिरकी घेत
फिरणारी धरती मी...
क्षितिजाच्या पलिकडे उडणारे
एक स्वच्छंदी पाखरू मी...

आज अचानक असे का वाटावे (८ फेब्रुवारी २०११)

कुठतरी काहीतरी खूप सलावे
आज अचानक असे का वाटावे...

माहिती असुनही गप्पच बसावे
कशाला आपण कुणावर रुसावे...

आपणच आपले हसे का करावे
उगा मृगाजलाच्या मागे का धावावे...

क्षणभरच सुंदर स्वप्नात रंगावे
डोळे उघडताच विसरून जावे...

पाणी भरले डोळे जगा का दाखवावे
स्वच्छंदी हास्याने सर्वा जिंकावे...

सहजच दूरवर भरारीस जावे
स्वत:लाच मग हरवून यावे...

हरवता हरवता पुन्हा स्वत:स भेटावे
आज अचानक असे का वाटावे...

नको रे इतके जवळ येवूस (७ एप्रिल २००९)

नको रे इतके जवळ येवूस
नको तू असं स्वत:ला हरवूस...

रंगबेरंगी फुलांची स्वप्ने तुझी
झोळी काट्यांनी भरलेली माझी...

आहे हौस तुला उंच उंच उड़ण्याची
पण वाढच खुंटलीय माझ्या पंखांची...

पहायचे आहे तुला खूप खूप आनंदी
नको लागूस तू माझ्या नादी...

असा कसा रे देवू तूला होकर
जर लिहला आहे नियतीनेच नकार...

नको नको ते जवळ येणे
एकत्र येऊन ते वेगळे होणे...

दाखवून सुखाच्या मृगाजला
नाही करायचे दू:खी तूला...

नको रे इतके जवळ येवूस
नको तू असं स्वत:ला हरवूस...

स्वप्न्नसख्या... (३ एप्रिल २००९ )

तुझे ते चिडून जाणे माझ्यावर
मग हळूच स्वत:ला सावरणे...

कधी खळाखळा हसता हसता
खोड्या माझ्या त्या काढणे...

लटक्या माझ्या रागासाठी
तुझे तास न तास मनवणे...

धरिता अबोला मी जर
तुझे ते कासाविस होणे...

चुक झाली कितीही मोठी
तरीही तुझे माफ़ करणे...

डोळ्यात येता आसवाचा पुर
तू हलकेच माझी टीपे पुसणे...

चिडले असता कधी मी
ते इवलासा चेहरा करणे...

फुलासारखे जपता जपता
सगळा त्रास स्वत:च घेणे...

जरी असले मी सामान्य
तुझे मला ते ख़ास बनवणे...

स्वप्न्नसख्या पुरे आता स्वप्न्नातल्या भेटी
कधी रे होईल तुझे वास्तवात येणे...

वाटेच्या वाटसरा... (२१ फेब्रुवारी २००९)

नाही कुठली मंजिल नाही ठावुक रस्ता
वाटेच्या वाटसरा तू पुढे जाणार रे कसा?

घडीभर घेवुनिया विसावा
चालणेच आहे तुझ्या नशिबा...

शोधुनिया काढ जरा आपुली वाट नवीन
चुकू नक्कोस आता चाल जरा जपून...

वाटेच्या वाटसरा प्रवासात येतील नविन गावे
कितीतरी ओळखीची होतील नविन नावे...

सोबत ठेवा घेवून जा नेहमी गमतीचा
सोडुनिया दे कचरा कटु आठवणीचा...

आता फार वेळ थांबून ना चालायचे
चालत रहा तुला आहे रस्ता शोधायचे...

स्वप्न्नांच्या गावा... (१८ फेब्रुवारी २००९)

आज मला एक फुलपाखरू भेटलं
स्वप्न्नांच्या गावा चल म्हणालं...

दिले त्याने भुरुभुरु उडणारे हे पंख
घेत राहिले मग उंचउंच भरारीचे सुख...

मग घेवून गेले मला दुकानात
घे म्हणे रंगबेरंगी स्वप्ने फुकटात...

स्वन्ने ही कशी होती वेगवेगळी
काही हळवी काही खुपच निराळी...

नको नको म्हणता हलकेच येवून
स्वप्न्ने ही बसली डोळ्यात लपून...

हळूच उमलू लागे होठांची पाकळी
पाहुनी हे हसू लागली फूले सगळी...

अशी कशी ही स्वप्न्नांची रीत
गुणगुणु लागे मनही माझे गीत...

अशी ही फुलपाखाराने कमाल केली
स्वप्न्नांची दुनिया माझ्या पदरात टाकली...

मनात माझिया... ( २४ जानेवारी २००९)

झुकल्या पापण्या मागचे भाव
कधी तू वाचशील का?

वेळ मिळलाच जर कधी
मनात माझिया डोकवशील का?

दिसेल कसे बरे तुला
कप्प्याकप्प्याचे मन माझे?

एक कप्पा आहे मायेने व्यापलेला
तर एक स्वप्न्नानी भरलेला

कुठे आहे लोभ जरासा
तर कुठे आहे राग जरासा

एका कप्प्यात राहते आशा
शेजारीच आहे निराशा

एक कप्पा आहे प्रेमाचा
आणि एक आहे मत्सराचा

वेडेपणाही राहतो तिथेच
अगदी बाजुला शाहणपणाच्या

गांभिर्यही भेटेल तुला तिथे
आणि सोबतीला निरागसताही

आनंदाची आहे जागा एक
दू:खही म्हणेल मला भेट

खोटेपणाही आहे जराजरासा
खरेपणाच्या दुश्मनीला

घालूनीया हातातहात अल्लडपणाच्या
सामजस्य राहते मजेत छान

असे हे कप्प्याकप्प्याने बनलेले
मन माझे भावनांनी भरलेले

नको होवूस मात्र अचंबित तेव्हा
पाहुनिया प्रत्येक कप्प्यात स्वत:ला